Strach się bać

 

Stary rok się zakończył, a nowy zaczął kilkoma mocniejszymi akcentami.

Osoba urzędująca w Pałacu Prezydenckim (nie uważam się za w pełni kompetentnego by orzec czy jest to pełnoprawny Prezydent RP, czy nie – tęższe ode mnie prawnicze umysły podważają poprawność jego wyboru) wetuje ustawę wprowadzającą reformę edukacji nie mając pojęcia co w niej jest. Obowiązująca w Polsce filozofia prawa zakłada, że osoby pełniące określone stanowiska mają do tego legalny mandat – o ile nie zostanie udowodnione coś innego – a zatem wspomniany wcześniej lokator Pałacu Prezydenckiego ma prawo korzystać z prerogatyw przysługujących Prezydentowi RP – w tym z możliwości wetowania ustaw, które trafiają do jego biura z kancelarii Sejmu. I ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że jeden człowiek nie jest w stanie przeczytać wszystkiego, co do niego trafia. Ale dlatego jest coś takiego jak Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zatrudniająca ludzi, których zadaniem jest czytać otrzymane dokumenty i przygotowywać – na polecenie szefa, czyli Prezydenta RP – odpowiedzi na nie. W tym również uzasadnienia do prezydenckiego weta dla takiej czy innej ustawy. Czy naprawdę zbyt wysokim wymaganiem jest oczekiwanie, że osoba przygotowująca uzasadnienie weta do ustawy przeczyta ją w takiej postaci, w jakiej trafiła ona do Pałacu Prezydenckiego, a nie będzie się posługiwał brykiem złożonym z komentarzy na mediach społecznościowych dotyczących jej wersji sprzed kilku miesięcy, zanim nawet trafiła ona do Parlamentu? Żeby nie było – nie jestem obrońcą „Kompasu jutra” zmajstrowanego przez IBE pod dyktando kierownictwa MEN, ale od wysoko opłacanego z moich podatków urzędnika i niewiele gorzej (a na pewno znacznie lepiej niż ja) opłacanego otaczającego go sztabu mam prawo oczekiwać wykonywania swoich obowiązków porządnie. Aż chciałoby się użyć memicznego: „you had one job...”

W zaprzyjaźnionych (?) Stanach Zjednoczonych urzędujący prezydent – a w tym przypadku nie ma absolutnie żadnych wątpliwości co do legalności jego wyboru (można zastanawiać się nad logiką przyświecającą jego wyborcom, ale serio my – Polacy – powinniśmy się czepiać?) – dokonuje agresji na inne państwo i porywa urzędującego prezydenta tego państwa wraz z małżonką prosto z łóżka. Fakt, nie pierwszy to raz, gdy Stany Zjednoczone postępują w ten sposób (wcześniej podobny los spotkał przywódcę Panamy, Manuela Noriegę). Oczywiście można zastanawiać się nad legalnością – a właściwie raczej nielegalnością – takich działań na arenie międzynarodowej, szczególnie gdy od kilku lat w innym rejonie świata trwa wojna zapoczątkowana taką właśnie „specjalną operacją wojskową”. Szczęściem, Amerykanie wprawieni i szybko skończyli jak można by powiedzieć parafrazując klasyka. No ale niesmak pozostał. Co natomiast najbardziej w tej całej sytuacji jest porażające to to, że porwany przez Amerykanów Maduro – komunizujący dyktator, który zdobył władzę fałszując wybory i porywając przeciwników politycznych – raptem stał się kryształowo uczciwym politykiem, któremu przyświecało jedynie dobro Wenezueli i jej mieszkańców... Niektórzy jakoś nie zrozumieli, że wróg naszego wroga nie zawsze jest naszym przyjacielem...

Podczas lekcji angielskiego w jednej z kaszubskich szkół nauczycielka odebrała uczniom przedmiot, którym bawili się na lekcji i wyrzuciła go do śmietnika. Abstrahując od kształtu owego przedmiotu, nauczyciel nie ma prawa wyrzucić do śmieci niczego, co należy do uczniów. Jeśli przeszkadzają – może zabrać zabawkę, odłożyć ją na biurko i oddać po lekcji – a jeśli przedmiot należy do kategorii takich, których uczeń nie powinien mieć przy sobie – jego rodzicom. I nie ma znaczenia czy jest to krzyż z przebrania na halloween, czy cokolwiek innego. Jest to naruszenie prawa własności i tyle. I za to rzeczona nauczycielka powinna ponieść konsekwencje dyscyplinarne w postaci ustnego upomnienia dyrektora szkoły. Nie więcej. Problemem jest natomiast kształt owego przedmiotu. Nauczycielka wyrzuciła do śmietnika KRZYŻ! Nauczycielka obraża religię i wiernych. Na stos z czarownicą! Zaczęło się drugie ćwierćwiecze XXI stulecia, a w polskim prawie wciąż pokutuje kara za tzw. „obrazę uczuć religijnych” (a jeśli można obrazić uczucia religijne to czemu nie ma kary za obrazę np. „uczuć estetycznych” – można by skazywać na nią twórców takich publicznie eksponowanych kiczów, jak stojące obok Pałacu Kultury i Nauki „pudełko po butach” szumnie nazywane Muzeum Sztuki Nowoczesnej). Religia to prywatna sprawa każdego człowieka. A sprawy prywatne powinny pozostawać w przestrzeni prywatnej, nie publicznej. Wierz sobie w co chcesz – ale w czterech ścianach swojego domu. Do instytucji publicznych religia nie powinna mieć wstępu. Podobnie jak do prawa (np. w postaci zakazu handlu w niedziele). Miejsce krzyża jest zatem w domu wierzącego, w kościele, na grobie wierzącego zmarłego... Ale w publicznej szkole, publicznym urzędzie czy jakiejkolwiek innej publicznej przestrzeni nie ma dla niego miejsca. Podobnie jak dla rozmaitych religijnych rytuałów (żadnego święcenia dróg czy remiz, żadnych procesji itp.). I z tej perspektywy kłopotów nie powinna mieć nauczycielka, która wyrzuciła zabawkowy krzyż do śmietnika, ale osoby, które uznały zabawkę za symbol religijny i jej teraz bronią.

 Rodzice piszą wiadomości do nauczycieli korzystając w tym celu z pomocy AI. Nie, to nie żart. W dodatku – kopiując wiadomość wygenerowaną przez ChatGPT – zapominają usunąć technicznego pytania, które narzędzie kieruje do użytkownika: „Jeśli chcesz wersję mniej formalną albo skierowaną do konkretnego nauczyciela (np. wychowawcy), mogę ją dopasować.”

Skończyła się dopiero pierwsza dekada 2026 roku... Co będzie dalej? Strach się bać...